Aleksander w 1902 został wydalony z VI klasy szoły realnej w Sosnowcu. Jako ekstern ukończył szkołę realną w Łowiczu. W latach 1904–1905 studiował w Warszawskim Instytucie Politechnicznym Cesarza Mikołaja II. Wraz z braćmi od 1905 brał czynny udział w pracach agitacyjnych wśród robotników Zagłębia Dąbrowskiego. Był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej – Frakcja Rewolucyjna i Związku Walki Czynnej. Wielokrotnie więziony, zesłany na Syberię (1906–1907 i 1914), zawsze wracał do pracy niepodległościowej. W 1912 ukończył studia na Wydziale Budowy Maszyn Szkoły Politechnicznej we Lwowie.
Po odzyskaniu niepodległości został delegatem polskiego rządu do armii Antona Denikina, a po powrocie rozpoczął pracę w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. W czasie wojny z bolszewikami 1920 służył jako ochotnik w Wojsku Polskim. Był członkiem Narodowej Partii Robotniczej i Stowarzyszenia Techników Polskich, a także zapalonym taternikiem, narciarzem i kajakarzem. Po wycofaniu się z polityki poświęcił się zagadnieniom ekonomicznym, publikując prace z tej dziedziny. Wygłaszał liczne odczyty dla sfer wojskowych na temat obronności przemysłowej kraju.