Zajmował się też obroną w procesach politycznych.
Więziony ponownie po nieudanych próbach puczu wojskowego z 1947, a także po kampanii prezydenckiej Humberta Delgado z 1958. Uczestniczył w kampaniach wyborczych do parlamentu, w których brała udział opozycja. W 1973 znalazł się wśród założycieli Partii Socjalistycznej. W 1975, wkrótce po rewolucji goździków, został posłem do konstytuanty; pełnił funkcję wiceprzewodniczącego tego gremium. W 1976 uzyskał mandat posła do Zgromadzenia Republiki I kadencji, od lipca tegoż roku do października 1978 sprawował urząd przewodniczącego portugalskiego parlamentu. Wspierał ubiegającego się o prezydenturę Antónia Ramalho Eanesa, był pierwszym dyrektorem muzeum Museu República e Resistência. W 1979 odszedł z PS, działał później w Demokratycznej Partii Odnowy, z ramienia której ponownie był wybierany na deputowanego w 1985 i 1987.
Odznaczenia Krzyż Wielki Orderu Wolności (1980, Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Chrystusa (1981, Portugalia)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Lizbońskiego (1911–2013) Kategoria:Deputowani Zgromadzenia Republiki (Portugalii) Kategoria:Politycy Partii Socjalistycznej (Portugalia) Kategoria:Portugalscy prawnicy Kategoria:Odznaczeni Orderem Wolności (Portugalia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Chrystusa (Portugalia) Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1991