thumb|Gabriel Narutowicz jako student w Zurychu (przed 1891) thumb|W rozmowie z Józefem Piłsudskim (1922) Gabriel Narutowicz (ur. w Telszach, zm. 16 grudnia 1922 w Warszawie) – polski inżynier hydrotechnik, elektryk, wolnomularz, pierwszy prezydent Rzeczypospolitej Polskiej (1922). Kawaler Orderu Orła Białego.
Profesor Politechniki w Zurychu, minister robót publicznych, minister spraw zagranicznych. Został zastrzelony przez zamachowca w gmachu Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie.
Życiorys Pochodził ze Żmudzi, z tamtejszej szlachty herbu własnego. Ojciec, Jan Narutowicz – pełnił urząd sędziego powiatowego ziemskiego, był właścicielem wsi Brewiki na Żmudzi. Jako postępowy ziemianin, jeszcze przed ogłoszeniem (22 stycznia 1863) manifestu powstańczego Rządu Narodowego, zapowiadającego uwłaszczenie chłopów, zniósł w swoich dobrach ziemskich pańszczyznęZygmunt Kaczmarek, Trzej prezydenci II Rzeczypospolitej. Warszawa 1988, s. 11.. Za udział w powstaniu styczniowym został skazany na rok więzienia. Wcześnie osierocił Gabriela – zmarł rok po jego urodzeniu. Matką Gabriela Narutowicza była Wiktoria ze Szczepkowskich, trzecia żona Jana Narutowicza. To ona przejęła ciężar wychowania synów po śmierci męża. Jako kobieta wykształcona i zafascynowana filozofią oświecenia, wywarła duży wpływ na poglądy młodego Gabriela.