Na jego ręce przesyłano ze Stanów Zjednoczonych pieniądze dla Legionów i z tych środków finansował działalność założonych dla propagowania Legionów biur prasowych w Bernie i Raperswilu nad których pracami sprawował nadzór. Na jesieni 1916, gdy placówki te przeszły na utrzymanie zależnego od Austrii Naczelnego Komitetu Narodowego usunął się od czynnej działalności politycznej.

We wrześniu 1919 roku, na zaproszenie polskiego rządu, przybył do kraju, gdzie aktywnie zaangażował się w odbudowę odrodzonego po rozbiorach państwa polskiego. 23 czerwca 1920 objął tekę ministra robót publicznych w rządzie Władysława Grabskiego i pozostał na tym stanowisku do 26 czerwca 1922 roku, pełniąc tę funkcję także w pierwszym rządzie Wincentego Witosa, a także w pierwszym i drugim rządzie Antoniego Ponikowskiego. Jako minister robót publicznych wykorzystywał swoje bogate doświadczenia z pracy w Szwajcarii, m.in. badał bieg Wisły na odcinku od Warszawy do Modlina i podejmował prace w sprawie jej regulacji oraz nadzorował prace nad budową hydroelektrowni w Porąbce na Sole.