Kompania miała dwa plutony, lecz nie posiadała radia. Pluton radio był mobilizowany w pułku radio w Warszawie i po zakończeniu mobilizacji przydzielony do dywizji. Dywizja nie posiadała wówczas organu zaopatrzenia i naprawy sprzętu łączności, czyli organu służby łączności.
W 1935 w składzie kompanii utworzono pluton radiowy.
Na podstawie rozkazu Dowództwa Łączności MS Wojsk. L. 3000/tjn. I.Org. z 11 października 1937 kompania telegraficzna 7 DP została przeorganizowana i przemianowana na kompanię łączności 7 DP.
Organizacja pokojowa kompanii łączności: dowódca kompanii (kapitan), drużyna dowódcy kompanii, I pluton telefoniczny, II pluton telefoniczny, III pluton radio, gołębnik polowy. Etat przewidywał 4 oficerów, 14-18 podoficerów (zależnie od typu kompanii), 130-133 szeregowców, 14 koni wierzchowych, 18-20 koni pociągowych, 2 samochody ciężarowe, 2 motocykle, 8 rowerów i 60 gołębi pocztowych.
Organizacja pokojowa była dostosowana do zadań mobilizacyjnych i okazała się dobrą.
1 września 1938 uprawnienia dowódcze względem kompanii otrzymał szef łączności dywizji. Dowódcami (szefami) łączności dywizji byli: kpt. łącz. Franciszek Maksymilian Jaeschke (1 III 1929 – IX 1930), mjr łącz. Stanisław II Kochański (IX 1930 – 1939) i kpt. łącz.