Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 119. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 19 sierpnia 1937 został przeniesiony do 17 pułku piechoty w Rzeszowie na stanowisko kwatermistrza. W następnym roku zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „II zastępca dowódcy pułku”. 31 sierpnia 1939, w czasie mobilizacji, został przesunięty na stanowisko dowódcy III batalionu. Na czele tego pododdziału walczył w kampanii wrześniowej. Po zakończeniu walk wrócił do Sokołowa, gdzie ukrywał się do grudnia 1939. W rodzinnym mieście zamieszkiwał przy ul. 3 Maja 20.
6 grudnia 1939 wraz ze swoim kuzynem, kpt. Stanisławem Pasierbem (oficer KOP) w zorganizowanej grupie podjął próbę przedostania się przez granicę jako kurier organizacji Komenda Obrońców Polski. Zatrzymany przez patrol niemiecki w pobliżu granicy, a następnie z Komańczy przywieziony do Sanoka i 9 grudnia 1939 wraz ze Stanisławem osadzony w tamtejszym więzieniu. Stamtąd został on i Stanisław wywiezieni 9 sierpnia 1940. Potem był więziony w Wiśniczu Nowym.