Getto w Grodzisku Mazowieckim, getto grodziskie – getto żydowskie, które istniało w Grodzisku Mazowieckim w latach 1940–1941, na terenie ograniczonym ulicami: Joselewicza, 11 Listopada, Piłsudskiego, Legionów i Limanowskiego.
Historia Getto w Grodzisku Mazowieckim utworzone zostało wraz z dniem 1 grudnia 1940 roku. 25 stycznia 1941 roku Judenrat z Grodziska otrzymał polecenie przyjęcia uchodźców z okolicznych miejscowości w tym: Brwinowa, Milanówka, Nadarzyna i Podkowy Leśnej (około 1200 osób), do grodziskiego getta zwieziono też wysiedleńców z terytorium Wielkopolski. Szacuje się, że przed likwidacją grodziskiego getta mogło w nim przebywać nawet 6 tysięcy osób.
Grodziskie getto zlikwidowano oficjalnie w dniach 10–14 lutego 1941 roku. Mieszkańcy getta zostali wywiezieni z Grodziska Mazowieckiego do Warszawy, skąd trafili do obozów zagłady, m.in. tego w Treblince. W getcie grodziskim pozostawiono jeszcze niewielką ilość żydowskich rzemieślników, których z czasem też przesiedlono do getta warszawskiego.
Judenrat Niemcy powierzyli administrowanie gettem Radzie Żydowskiej (Judenrat), w skład której weszli:
Chaim Jakubowicz — przewodniczący Lejba Alefrant Mendel Goldfarb Bernard Kampelmacher Fiszel Płachta Wolf Szerpski Abram Szulmanstal Icek Zyman
Warunki życia w getcie