Paweł Piskozub, ps. „Korab”, „Paweł” (ur. 29 czerwca 1896 w Kołomyi, zm. 2 stycznia 1967 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego II RP, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, podczas II wojny światowej pułkownik dyplomowany WKSB.
Życiorys Urodził się 29 czerwca 1896 w Kołomyi jako syn Karola i Marii z domu Budzianowskiej.
Po zakończeniu I wojny światowej został przyjęty do Wojska Polskiego jako były oficer Armia Hallera w stopniu porucznika. W 1920 podczas wojny polsko-bolszewickiej był oficerem 12 Dywizji Piechoty. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 1923, 1924 służył w 53 pułku piechoty w Stryju. Został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. W tym roku był oficerem 59 pułku piechoty z Inowrocławia przydzielonym do Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. W 1930 pełnił stanowisko kierownika Referatu Stowarzyszeń Przysposobienia Wojskowego w Wydziale Społecznym PUWFiPW. We wrześniu 1930 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I, a z dniem 31 stycznia 1931 przeniesiony w stan spoczynku.