Parafizy nitkowate, rozgałęzione w kierunku wierzchołka, bezprzegrodowe, szkliste, proste, gładkie, z nienabrzmiałymi końcówkami. W poprzek igły często pojawiają się, gdy owocniki są niedojrzałe, szerokie, czerwonawo-brązowe pasma.
Pyknidia głęboko osadzone w igłach, kuliste lub prawie kuliste, o średnicy 150–250 µm, ze ściankami złożonymi ze szklistych, pseudoparenchymatycznych komórek o średnicy 2–3 µm. Komórki konidiotwórcze prawdopodobnie fialidowe. Konidia pałeczkowate o długości 6–9,5 µm, i szerokości około 1 µm. W hodowli na agarze słodowym kultury białe, zmieniające kolor na łososioworóżowy z grubą grzybnią powietrzną, średnio ciemnobrązowe.
Rozprzestrzenia się przez askospory unoszone przez wiatr. Infekują igły podczas wilgotnej pogody. Z badań polskich wynika, że w naturze nie tworzy konidiów, powstają one jednak podczas hodowli na sztucznym podłożu.
Występowanie i siedlisko Cyclaneusma minus jest szeroko rozprzestrzeniony. W Europie jego zasięg ciągnie się od wybrzeży Morza Śródziemnego po środkową część Półwyspu Norweskiego i Grenlandię. W Polsce jest częsty.