Konidia (3–) 4–8 (–10) x 1,5–3 (–4) µm, zwykle krótko cylindryczne, czasami lekko zakrzywione, szkliste, bez przegród, cienkościenne i gładkie, z gutulami, bez epispory, z galaretowatą osłoną lub przyczepkami. Sklerocja zmieszana z pyknidiami, średnica 200-400 µm, ciemnobrązowe do czarnych, gładkie, złożone ze sprasowanych brązowych komórek.
W naturze konidia powstają w sporodochiach na podkładkach. Przeważnie mają średnicę 100–250 µm., ale są bardzo różnej wielkości i często zlewają się, tworząc skupiska o średnicy do 2 mm, pojawiające się jako małe czarne krostki rozproszone na powierzchni podłoża, często związane z różowawą lub fioletową pigmentacją. Konidiofory 5–15 × 3–6 µm, w zwartych gronach, sporadycznie rozgałęzione, proste lub pofałdowane, szkliste do jasnobrązowych i zwykle brodawkowate na czubku. Konidia (11,5–) 13,5–23 (–28,5) µm, o kształcie od kulistego do gruszkowatego, ciemnozłotobrązowe, często z bladą wystającą komórką podstawną i przechodzące w zarodniki murkowate, chociaż w dojrzałych konidiach przegrody są często przesłonięte przez chropowate i mocno pigmentowane epispory.