mały|Uczestnicy wyprawy „Siewiernyj Polus-1” na pokładzie parowca „Taymyr”. Znaczek pocztowy ZSRR. 1938 rok Dryfująca stacja „Siewiernyj Polus-1” () – pierwsza na świecie radziecka załogowa stacja dryfująca do badań polarnych założona na Oceanie Arktycznym.
Wyprawa, która założyła stację, wylądowała na lodzie 21 maja 1937, zaś oficjalne otwarcie stacji nastąpiło 6 czerwca 1937 (w pobliżu bieguna północnego), kiedy samoloty, które dostarczyły polarników i sprzęt, opuściły lód. Personel stacji stanowili: Iwan Papanin – kierownik stacji, Jewgienij Fiodorow – meteorolog i geofizyk, Ernst Krenkel – radiooperator, Piotr Szyrszow – hydrobiolog i oceanograf.
Po 9 miesiącach dryfowania (274 dni) na południe, stacja pokonała około 2000 km i dotarła do Morza Grenlandzkiego. 19 lutego 1938 personel stacji został zabrany przez lodołamacze „Tajmyr” i „Murman”; stacja znajdowała się wówczas u wschodnich wybrzeży Grenlandii, na południe od równoleżnika 70°N.
Podsumowanie Wyniki naukowe uzyskane w trakcie dryfu zostały zaprezentowane 6 marca 1938 w trakcie ogólnego zebrania Akademii Nauk ZSRR, uzyskując wysoką ocenę ekspertów.