Autor postawił przed sobą zadanie wprowadzenia do utworu nowych treści poznawczych, jak również, co trudniejsze, uwierzytelnienia ich na poziomie literackim. Nie tylko wyjawia przyczyny życiowej porażki narratora, ale stara się też wiarygodnie przedstawić uczucia przez niego przeżywane. Psychologizm utworu wyróżnia się na tle dzieł współczesnych pasją poznawczą, intelektualnym poziomem dociekań, głębokimi analizami, a także wyjątkową precyzją słowa. Na nowatorskość powieści i osadzenie jej w nurcie przemian warsztatowych wskazują: znaczące nawiązania do kluczowych arcydzieł prozy psychologicznej autorstwa np. Fiodora Dostojewskiego, czy Marcela Prousta, odwołania do nurtów psychologicznych, filozoficznych oraz prądów literackich, oryginalne opracowanie zagadnień samopoznania na poziomie egzystencjalnym, umiejętne posłużenie się techniką stylizacji i aluzji literackiej, jak również amorficzna konstrukcja utworu.
Przypisy
Kategoria:Polskie powieści dwudziestolecia międzywojennego Kategoria:Polskie powieści psychologiczne Kategoria:Powieści z 1939 Kategoria:Twórczość Tadeusza Brezy