Zarówno Jan Kott, jak i Ryszard Matuszewski wskazywali na udaną pasję demaskatorską i prokuratorską autora. Tadeusz Drewnowski oraz Piotr Grzegorczyk zaliczyli utwór do dzieł balansujących na granicy satyry i pamfletu. Prawie powszechnie przyznano, że należy on do tradycji prozy Juliusza Kadena-Bandrowskiego. Potwierdził to sam autor, dodając jako swoją inspirację również dzieła Wacława BerentaJan Bełkot, Rozpad i trwanie. O prozie Tadeusza Brezy, Wydawnictwo Łódzkie, Łódź, 1980, s. 143-193, ..

Andrzej Mencwel napisał, że można [...] książkę [...] traktować jako próbę analizy (pośredniej choćby) przyczyn upadku państwowości polskiej albo jako ćwiczenie psychologiczno-stylistyczne. Wolę to pierwsze odczytanie – wydaje mi się bliższe intencjom pisarza.

Stanisław Majchrowski nie wykluczał możliwości obustronnego oddziaływania w toku pracy nad powieściami przez Brezę i Zofię Nałkowską, ale większy prawdopodobnie wpływ wywierała Nałkowska na Brezę niż odwrotnie (sam Breza przyznał, że był wtajemniczony w proces powstawania jej Węzłów życia).