islamskiego fundamentalizmu; opisał jego zasady we współczesnym państwie muzułmańskim, które byłyby przyjęte przez jego zwolenników. W tym czasie bardziej zauważalny stał się działający już od XVIII wieku ruch wahhabicki, aktualnie jest on powszechny i wspierany w Arabii Saudyjskiej. Po I wojnie światowej Rida był pod silnym wpływem doktryny hanbalickiej, ruchu wahhabickiego i poglądów Ibn Tajmijji, swoje fundamentalistyczne poglądy głosił poprzez założone przez niego i działające w latach 1899–1940 czasopismo Al-Manar.
Powstały takie organizacje jak Bractwo Muzułmańskie (1928) i Dżamaat-e-Islami (1941), a po II wojnie światowej miała miejsce dekolonizacja, podczas której muzułmańskie fundamentalistyczne grupy radykalizowały swoje działania. Mimo to, były one wspierane w trakcie zimnej wojny przez część państw NATO (głównie przez Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię) w celu zabezpieczenia się przed potencjalną ekspansją ze strony Związku Radzieckiego.