Ponieważ stosowana jest pojedyncza umowa, każda ze stron rozumie swoją rolę w stosunku do innych uczestników. Struktury wynagrodzeń są często do wglądu dla wszystkich stron umowy, więc interesy i wkład każdej ze stron są podobnie przejrzyste. Umowy wielostronne wymagają zaufania, ponieważ wynagrodzenie jest powiązane z ogólnym sukcesem projektu, a indywidualny sukces zależy od wkładu wszystkich członków zespołu.
Typowe formy umów wielostronnych obejmują:
umowy tworzące sojusze projektowe (ang. Project Alliance Agreements - PAA), które tworzą strukturę projektu, w której właściciel gwarantuje bezpośrednie koszty stron niebędących właścicielami, ale wypłata zysku, koszty ogólne i premia zależą od wyniku projektu; podmiot jednocelowy, będący tymczasową, ale formalną strukturą prawną stworzoną do realizacji konkretnego projektu; oraz kontrakty relacyjne (gdzie wzajemne relacje opierają się na zaufaniu, a sprecyzowane warunki kontraktu są jedynie zarysem warunków domniemanych – dających się wywnioskować), które są podobne do sojuszy projektowych w tym, że wirtualna organizacja jest tworzona z pojedynczych podmiotów, ale różnią się podejściem do wynagrodzeń, podziału ryzyka i podejmowania decyzji.