Wraz z rozwojem miasta wzrastała przestępczość i zwiększało się zapotrzebowanie na infrastrukturę związaną z utrzymaniem porządku w mieście.
Lwówek Śląski posiada w swojej historii jurysdykcji karnej udokumentowane: szubienicę drewnianą na rynku miejskim obok kamiennego pręgierza, szubienicę murowaną, plac straceń przed furtą zamkową, plac do dekapitacji mieczem, salę sądową z salą tortur i dwa lochy głodowe.
Źródła pisane podają, iż przed zbudowaniem szubienic, przestępców karano na różne sposoby, a szczególnie popularnymi sposobami karania rzezimieszków było zamykanie w dyby i śmierć poprzez utopienie. Oprócz pospolitych kradzieży, w miejscowości dokonywano także aktów rabunku i morderstw. Szubienica zostaje po raz pierwszy wspomniana w zapiskach z 1555 r. „(...) służąca zakopana została pod szubienicą i przebita palem za to, że własne dziecko zabiła i do klozetu wrzuciła”https://books.google.pl/books/content?id=_mpSAwAAQBAJ&hl=pl&pg=PA17&img=1&zoom=3&ots=IVWTU9fQ6y&sig=ACfU3U1JmWbDBpDixPh3mf-rxHtv78wDRg&w=1280. 4 czerwca 1557 wymienia się trzech bądź czterech młodzieńców skazanych tego dnia na śmierć przez powieszenie. W 1567 r. Barbara Schulze została skazana za dzieciobójstwo na karę śmierci przez utopienie. Kobietę zaszyto w worku z kamieniami w środku, a następnie wór zrzucono z mostu do rzeki Bóbr.