Jego pierwsze własne opowiadanie, Ha-Meora (Wydarzenie), zostało opublikowane w 1903 r. w „” pod redakcją Achada ha-Ama. Drugie, Ha-Ma’apil (Przecieracz szlaków), ukazało się w 1904 r., w tym samym czasopiśmie redagowanym przez Chaima Nachmana Bialika. Opowiadania Kabaka zostały później opublikowane w zbiorze Nano we-sipurim aḥerim (Nano i inne historie; 1927).
Jego pierwszą powieścią była Lewada (z hebr. Sama lub Bez niczyjej pomocy; Warszawa 1905); utwór uznawany też za pierwszą syjonistyczną nowelę w hebrajskiej literaturze.
Kabak chodzi za jednego z twórców nowoczesnej hebrajskiej powieści historycznej i tego, który pierwszy wprowadził tematykę syjonistyczną do literatury hebrajskiej.
Centralny dla twórczości pisarza motyw losów narodu żydowskiego ukazywany był w skali jednej rodziny lub w wymiarze przekrojowym na tle wydarzeń historycznych.
Trylogia o fałszywym Mesjaszu, powieść Szlomo Molcho (Salomon Molcho; 1928–1929) ukazuje postać portugalskiego kabalisty , działania inkwizycji, XVI-wieczny judaizm na szerokim tle geograficznym (Lizbona, Safed, Niemcy, Rzym).