W 1950 związała się z Universal Pictures. W 1952 wystąpiła w słuchowisku radiowym NBC Submarine Commander – jednym z odcinków popularnej antologii Lux Radio Theatre. W połowie lat 50. trafiła do telewizji. Przez następne dwadzieścia lat, jej kariera aktorska opierała się głównie o teatr i telewizję. W 1971 zadebiutowała na Broadwayu. Rola Phyllis w musicalu Follies przyniosła jej rok później (1972) nagrodę Tony. W dekadzie lat 70. to właśnie scena teatralna była głównym polem jej artystycznej działalności. Wystąpiła m.in. w The Women (1973), Summer Brave (1975) i Platinum (1978). Ten ostatni występ przyniósł jej kolejną nominację do nagrody Tony dla najlepszej aktorki. W połowie lat 70., filmem Bez zobowiązań (1976) Guya Greena, powróciła po dłuższej nieobecności na ekran filmowy. W ciągu kolejnych lat kilka razy pojawiała się w filmach, nie zaniedbując telewizji. Na ogół były to kreacje u boku znanych aktorów i aktorek, w filmach znanych reżyserów, zyskujące przychylne recenzje. W 1990 za gościnny występ w serialu komediowym Zdrówko otrzymała nominację do nagrody Emmy. W 1993 zagrała w swoim ostatnim filmie – był to Wiek niewinności Martina Scorsese. Jego premiera miała miejsce już po śmierci aktorki.