Powstanie warszawskie 1 sierpnia 1944 r. wraz z gen. Reinerem Stahelem oraz gubernatorem Ludwigiem Fischerem odcięty przez powstańców w Pałacu Brühla. 17 sierpnia 1944 r. wyznaczony na stanowisko dowódcy Grupy Bojowej „Rohr” (Kampfgruppe „Rohr”), w skład której wchodziła m.in. brygada RONA oraz jednostki SS i policyjne, a także jednostki saperów oraz Kozacy. Jednostki Grupy Bojowej „Rohr” walczyły w rejonie Śródmieścia, na Mokotowie oraz na Czerniakowie. Za dowodzenie Grupą Bojową „Rohr” otrzymał pozytywne oceny od gen. oraz od gen. . Po upadku Powstania zostaje ponownie przeniesiony do Führerreserve, a następnie do VI. Okręgu Wojskowego.
Końcówka II wojny światowej W październiku 1944 r. przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy VI. Korpusu Armijnego. 1 listopada 1944 r. objął na krótko dowództwo 12. Dywizji Grenadierów Ludowych, a następnie (11 listopada) został przeniesiony na stanowisko generała do specjalnych poruczeń w Grupie Armii H w Holandii, po czym znów został przeniesiony do Führerreserve i przydzielony do VI. Okręgu Wojskowego. Od 1 grudnia 1944 r. stanowiony dowódcą twierdzy Libau (obecnie Lipawa), gdzie dowodził grupą bojową składającą się z niedobitków 12. Dywizji Pancernej i 14. Dywizji Pancernej. 5 maja 1945 r.