W XVII w. zaliczany był przez ówczesnych malarzy i znawców malarstwa do czołowych malarzy Niderlandów, w wiekach późniejszych stał się mniej znany, m.in. dlatego, że z reguły nie podpisywał swych obrazów i były one wiązane z innymi artystami lub opisywane jako anonimowe. Atrybucję wielu takich obrazów Wollfortowi przeprowadził dopiero w 1977 historyk sztuki Hans Vlieghe.
Twórczość Wczesne prace Wolfforta, do ok. 1630, stylistycznie były zbliżone do twórczości Otto van Veena. Nie tylko malował w ten sam klasycyzujący sposób, ale wykorzystywał identyczne motywy i kompozycje. Z czasem zaczął skłaniać się ku barokowej manierze Rubensa.
Wykonał wiele zamówionych ołtarzy, takich jak Wniebowstąpienie Najświętszej Marii Panny czy Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny (oba z ok. 1617; Antwerpia, kościół św. Pawła). Jednak w jego twórczości dominowały kompozycje figuralne i portety, z postaciami naturalnej wielkości lub półpostaciami. Malował monumentalne obrazy o tematyce religijnej, biblijnej i mitologicznej, wzbogacając je pejzażami i elementami architektonicznymi. Tworzył także małoformatowe obrazy sztalugowe, wzorując się na Davidzie Teniersie. Do jego najbardziej charakterystycznych dzieł należą caravaggionizujące cykle, przedstawiające np.