Fajans eksportowany do Rosji zdobiono nadrukiem przedstawiającym okazałe budynki i pomniki z tego kraju. Przed II wojną światową wytwarzano przede wszystkim naczynia kuchenne i stołowe, zdobione natryskiem i wykańczane pędzlem. Modne były kubki w kształcie główek dziecięcych lub z dekoracją reliefową. W czasie II wojny światowej (1939–1945) wytwarzano głównie fajans użytkowy na potrzeby stołówek wojskowych i lazaretów. Przeważała produkcja fajansu białego z bardzo skromnymi dekoracjami wykonywanymi metodą natrysku. W połączonych fabrykach produkowano również ceramiczne korpusy do bomb i granatów. Po II wojnie światowej podniesiono poziom estetyki produkowanych wyrobów w formie i dekorowaniu na skutek współpracy fabryki z Biurem Nadzoru Estetyki Produkcji, a później z Instytutem Wzornictwa Przemysłowego, a także nawiązaniem współpracy ze środowiskiem artystów, które szkoliło malarki zatrudnione w zakładzie. Nastała wówczas moda na tzw. Włocławki, czyli oryginalne wyroby fajansowe o niepowtarzalnych wzorach, projektowanych przez artystów plastyków. W latach 80. XX w. przeważającą częścią były wazony, modne wówczas amfory zdobione motywami roślinnymi o rozbudowanej kolorystyce oraz zegary zdobione dekoracją kwiatową. Obecnie wytwarzane są zarówno znane, jak i kultowe formy.