W 1944 roku Eliezer Greenberg został przyjęty do Stowarzyszenia Malarzy Radzieckich i brał udział w kilku wystawach. Pod koniec 1945 Eliezer Greenberg razem z żoną i córką wrócił do Polski, odkrył wówczas, że większość jego rodziny zginęła w Holokauście. Matka Salomea zginęła w 1942 podczas akcji w getcie lwowskim. Siostra Frida zginęła wraz z córką Swietłaną w 1942 w Tarnopolu, siostra Sabina zginęła w 1942, prawdopodobnie w obozie w Bełżcu, a siostra Blanka we Lwowie. Jedyną siostrą, która przeżyła, była Irena Kalenberg. Po krótkim pobycie Greenberg postanowił emigrować z bliskimi do Mandatu Palestyny, podczas pierwszego etapu podróży dotarli do Niemiec, gdzie urodziła się ich najmłodsza córka Szulamit. Do 1948 roku Eliezer był członkiem Stowarzyszenia Malarzy Żydowskich w Berlinie i prezentował swoje wojenne obrazy na kilku wystawach. W dalszą podróż wyruszyli w 1949 i osiedlili się w obozie przejściowym w Hajfie. W 1952 przenieśli się do Kiriat Mockin, gdzie pracował jako nauczyciel w gimnazjum. Eliezer Greenberg został przyjęty w 1955 do lokalnego stowarzyszenia artystów i brał udział w kilku wystawach w całym kraju. W 1964 miał dwie wystawy, jedną w Brukseli, drugą w Luksemburgu.