Baterię wyposażono w 4 nowoczesne, szybkostrzelne armaty kalibru 150 mm (S.K. L/40) o zasięgu prawie 20 km. Dzięki czteropunktowemu zawieszeniu, lufy tych armat mogły być obniżane i podwyższane bez zmiany kąta ich nachylenia, co znakomicie chroniło działo i obsługę przed obserwacją i ogniem płaskim przeciwnika (tzw. znikające działo). Amunicja do armat dostarczana była ze znajdujących się niżej magazynów przy pomocy wind. W pobliżu zainstalowano, służący do kierowania ogniem, dalmierz typu okrętowego.
Zgodnie z postanowieniami traktatu wersalskiego bateria została rozbrojona. W 1927 bateria została ponownie uzbrojona w typowe armaty o tym samym kalibrze co poprzednio. W czasie II wojny światowej (najprawdopodobniej w 1941 r.) armaty zostały przez Niemców zdemontowane w celu wykorzystania na innych odcinkach frontu.
Po drugiej wojnie światowej wojska radzieckie posadowiły na bloku bateryjnym dwie armaty 130 mm, dwie kolejne umiejscowiono w pobliżu, na wschód od baterii, były to armaty typu B-13. Po zachodniej stronie baterii wybudowano stalowo-betonową wieżę stanowiącą punkt kierowania ogniem. Elementy te zostały zlikwidowane w latach sześćdziesiątych XX w.
Bateria nigdy nie prowadziła ognia do okrętów przeciwnika.
Przypisy
Kategoria:Twierdza Świnoujście