Powstanie kórnickie – wystąpienie niemieckiej i śląskiej ludności zamieszkującej wieś Kórnica, wówczas w powiecie prudnickim na Górnym Śląsku przeciwko polskim władzom, do którego doszło w lipcu 1945.

Tło sytuacyjne Armia Czerwona wkroczyła do Kórnicy w drodze na Prudnik podczas operacji górnośląskiej 19 marca 1945. We wsi trwał wówczas pogrzeb jednego z jej najstarszych mieszkańców – 83-letniego Josepha Moritza, którego śmierć mieszkańcy odebrali jako „koniec niemieckiej epoki”. Wraz z zajęciem wsi rozpoczęły się fale kradzieży, gwałtów i deportacji. Sowieci zastrzelili pięć kobiet broniących się przed zgwałceniem, a jeden z żołnierzy, podczas żonglowania granatem, zabił na podwórzu domu należącego do rodziny Kasperków sześcioro dzieci i siebie.

W Kórnicy pozostały w większości kobiety, starcy, dzieci oraz inwalidzi wojenni. Ukrywano w niej kilku żołnierzy Wehrmachtu, którzy powrócili z wojny bądź uciekli z sowieckich aresztów. Jednym z niewielu młodych mężczyzn w wiosce był Polak o imieniu Władysław, który trafił do Kórnicy na roboty przymusowe i został w niej po przejściu frontu, gdyż czuł się w niej dobrze traktowany. Mieszkańcy wierzyli, że Amerykanie nie pozwolą na włączenie Śląska do sowieckiej strefy wpływów.