Od września 1917 ponownie w Tarnopolu, najpierw w II Gimnazjum, a po roku wrócił do I Gimnazjum, gdzie uczył do 1921.

30 grudnia 1921 został ochrzczony w parafii św. Krzyża w Warszawie, przyjmując imiona Benedykt Kazimierz. Rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W 1923 objął stanowisko referenta prasowego, a następnie sekretarza Poselstwa w Berlinie. W 1928 został przeniesiony jako sekretarz do poselstwa w Hadze. W latach 30. zamieszkał w Warszawie. Był wówczas członkiem Rady Naczelnej i Sądu Partyjnego Stronnictwa Ludowego. Publikował komentarze polityczne na łamach „Zielonego Sztandaru”, „Gazety Robotniczej”, „Robotnika”, „Epoki”, „Dziennika Powszechnego”. Publikował niekiedy pod pseudonimami Adam Skiba czy Diplomaticus. W 1946 został mianowany posłem w Holandii jako przedstawiciel Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej. Listy uwierzytelniające złożył na ręce królowej Wilhelminy 26 lutego 1946. W 1948, pod zarzutem defraudacji pieniędzy misji dyplomatycznej, został pozbawiony funkcji (miał współpracować także z wywiadem holenderskim – , o czym polskie władze jednak nie wiedziały). 21 lutego 1948 został przez władze komunistyczne wraz z żoną wyrzucony ze służbowego mieszkania. Uciekł do Luksemburga. W latach 50.