Charakterystyka Utwór Mansella stanowi genialny akompaniament filmu. Ma on ma prostą, powtarzalną i rytmiczną budowę. Tworzą go trzy postępujące akordy. Ostre tony instrumentów smyczkowych wprowadzają efekt narastającego napięcia, co idealnie zgrywa się z kluczowymi momentami w filmie wzmacniając wrażenia przekazywane obrazem. Przyspieszanie tempa i dodawanie chóru nadaje złowieszczego zabarwienia, a jęczący wokal zwiększa wrażenia surrealizmu i koszmaru. W muzyce dominuje niepokój, smutek i patos. Z jednej strony wywołuje u słuchacza uczucie strachu, a z drugiej strony uzależnia tak, że chciałoby się go słuchać bez przerwy. O wielkiej sile utworu wspomniał Anders Breivik w swoim manifeście.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Muzyka filmowa