Kampania macedońska – działania wojenne toczące się w sierpniu 1462 na zachodzie Macedonii będącej wówczas częścią Imperium Osmańskiego; kampania miała na celu rozbicie przez wojska Skanderbega trzech osmańskich armii, które przygotowywały się do zaatakowania Albanii.
Tło wydarzeń Po śmierci aragońskiego króla Alfonsa V, Skanderbeg zamierzał poprawić relacje z Republiką Wenecką; jednym z poczynionych w tym celu kroków było przekazanie w 1459 roku zamku Sati. Mimo dobrych relacji albańsko-weneckich podczas kampanii Skanderbega we Włoszech, Republika Wenecka ponownie stała się wrogo nastawiona do Skanderbega oraz zaprzestano handlu między tymi państwami. Sytuację wykorzystał sułtan Mehmed II Zdobywca, który wysłał trzy armie w pobliże granicy z Albanią.
Przebieg wojny
Dwie bitwy na Mokrze Sułtan Mehmed II Zdobywca wysłał 23 tys. żołnierzy kawalerii dowodzonych przez Sinana-beja. Na wieść o tym, Skanderbeg zebrał 8 tys. żołnierzy. 7 lipca 1462 roku rozpoczęła się bitwa na Mokrze; ze względu na niezorganizowanie się sił osmańskich, bitwa zakończyła się wygraną Albańczyków.