Wierzch ciała jest zwykle szaro-brązowy, spód ciała jest zwykle białawy. Brzegi płetw są białe. Cechuje go bardzo masywne ciało, krótki pysk i wąsiki, które u gatunku sięgają do otworu gębowego. Wąsiki te przypominają wąsy dawnych chińskich urzędników – mandarynów. W dwóch płetwach grzbietowych po jednym kolcu (promieniu twardym). Płetwy odbytowej nie stwierdza się. Przypominające ostrza zęby typu tnącego w szczęce i żuchwie. Zęby skórne kształtu plakoidalnego.
Ekologia Niewiele wiadomo o jego biologii. Jego wąsiki najprawdopodobniej posiadają elektroreceptory i dzięki nim poszukuje pokarmu, podobnie jak czynią to sumokształtne (Siluriformes) oraz jesiotrowate (Acipenseridae). Jego pokarmem mogą być inne ryby oraz bentosowe bezręgowce. Cechuje go żyworodność lecytotroficzna (jajożyworodny); samice wydają na świat 10 młodych, przy czym pięć przypada na jedną macicę.
Status i relacje z ludźmi Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje Cirrhigaleus barbifer od 2020 roku za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern);