Rozwój choroby Jest to rdza dwudomowa, tzn. że jej cykl rozwojowy odbywa się na dwóch gatunkach żywicieli. Pierwszym jej żywicielem są niektóre gatunki roślin z rodzaju zawilec. W Polsce jest nim zawilec żółty (Anemone ranunculoides). Na jego liściach wiosną tworzą się pomarańczowożółte spermogonia, a później ecja. Powstające w ecjach ecjospory dokonują infekcji pierwotnej śliw. Powstające na liściach śliw urediniospory dokonują infekcji wtórnych rozprzestrzeniających chorobę. Jesienią na porażonych liściach śliw powstają telia wytwarzające przetrwalnikowe teliospory.
Zimować mogą teliospory oraz grzybnia na korze jednorocznych pędów śliw. Wiosną kiełkujące teliospory tworzą bazydiospory. Roznoszone przez wiatr dokonują one infekcji na zawilcach. Patogen może jednak rozwijać się bez udziału zawilców. Grzybnia zimująca na jednorocznych pędach śliw może bowiem tworzyć urediniospory dokonujące infekcji śliw.
Ochrona Zapobiega się rozprzestrzenianiu choroby poprzez usuwanie źródeł inokulum – zawilców żółtych rosnących w bezpośrednim sąsiedztwie sadów śliwowych.