Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości był wiceprezesem Centralnego Związek Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów („Lewiatana”) i jego reprezentantem w Radzie Handlowo-Przemysłowej przy Ministrze Przemysłu i Handlu. W latach 1920–1923 pełnił funkcję wiceprezesa Związku Polskich Hut Żelaznych. Był także prezesem rady Stowarzyszenia Dozoru Kotłów Parowych w Warszawie, przewodniczącym zarządu Towarzystwa Kredytowego Przemysłowców Polskich, rady nadzorczej Towarzystwa Pomocy Studentom Politechniki Gdańskiej, wiceprezesem Związku Polskich Wytwórców Wagonów i Parowozów, członkiem rad nadzorczych Banku Handlowego i Banku Śląskiego oraz członkiem zarządu Warszawskiej Spółki Budowy Parowozów i Mirkowskiej Fabryki Papieru. W 1920 został dożywotnim członkiem Towarzystwa Biblioteki Polskiej w Warszawie. W 1929 wchodził w skład komitetu Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu.
Był senatorem I kadencji Senatu RP z województwa kieleckiego. Zasiadał w komisji gospodarstwa społecznego. Należał do klubu Związku Ludowo-Narodowego.