Stanisław Herman (ur. 17 lutego 1887 w Małyszówce, zm. 16 marca 1969 w Katowicach) – polski wynalazca, inżynier górnik, konstruktor polskich aparatów tlenowych.
Życiorys Urodził się w Małyszówce, w powiecie bałagańskim (gubernia irkucka), w hrabiowskiej rodzinie Romualda, powstańca styczniowego, zesłanego na Syberię, i Juli z Głębockich. Miał dwie siostry Leokadię i Jadwigę. Od 1906 roku przebywał we Lwowie, ukończył szkołę średnią – realną, zakończoną egzaminem dojrzałości. Od 1907 roku był studentem Politechniki Lwowskiej. W 1910 roku zosttał przesiedlony do Leoben (Styria w Austrii), gdzie kontynuował studia w Wyższej Szkole Górniczej.
Podczas I wojny światowej (1914) był żołnierzem Legionu Wschodniego (II Legion Polski). Jako poddanego Rosji, władze austriackie konfinowały (internowały) Hermana w Leoben. W 1917 roku ukończył studia w Wyższej Szkole Górniczej w Leoben z tytułem inżyniera górniczego. W 1917 roku został zatrudniony w Kierownictwie Szybu Wartinberg kopalni węgla w Seegraben koło Leoben, wchodzącej w skład Spółki Górniczej Austriacko-Alpejskiej. W latach 1918–1930 pracował w Towarzystwie Eksploatacji Soli Potasowych w Kałuszu, początkowo jako kierownik ruchu kopalni, od 1921 roku jako dyrektor techniczny.