W 1945 r. Stanisław Pruszyński został postrzelony przez sowieckiego żołnierza, przez co do końca życia pozostał inwalidą. Po wojnie ekspatriowany z Kresów do Krakowa. Po ukończeniu studiów zaocznych na Politechnice Krakowskiej pracował w biurze projektów. W 1959 r. zawarł ślub z Anną Morawską. Małżeństwo nie miało własnych dzieci i dlatego też opiekowało się dwojgiem wychowanków z domu dziecka.
W 1983 r. podjął współpracę z Duszpasterstwem Osób Niepełnosprawnych przy parafii św. Mikołaja w Krakowie i wspólnotami Ruchu "Wiara i Światło". Był też prezesem krakowskiego koła Towarzystwa Pomocy im. Brata Alberta we Wrocławiu. Odpowiadając na potrzeby rodziców niepełnosprawnych zaproponował utworzenie społecznego domu dla tych członków wspólnot, którzy po śmierci swoich opiekunów pozostaną sami. Jego idea spełniła się dzięki darowiźnie Zofii Tetelowskiej, która na ten cel przekazała swój rodzinny dwór i gospodarstwo rolne w Radwanowicach. Idąc za jego rada utworzyła też 20 maja 1987 r. Fundację im. Brata Alberta.