Od 13 grudnia 1981 r. działała w podziemnej „Solidarności”; organizując m.in. przemycanie (przez Norwegię) wydawnictw paryskiego Instytutu Literackiego. Współpracowała również z krakowskim Arcybiskupim Komitetem Pomocy Więźniom Politycznym i Internowanym oraz z domami dziecka sióstr albertynek.
Podjęła współpracę z Konfederacją Polski Niepodległa, używając ps. „Bajeczna” (od nazwy ulicy, przy której mieszkała). W 1987 r. przejęła wydawanie organu II Obszaru KPN „Opinii Krakowskiej”. Używała też pseudonimu "Grażyna Sęk", od słowa „grćar”, co po słoweńsku oznacza „sęk”. W 1989 była delegatką z II Obszaru na III Kongres KPN w Warszawie i Krakowie. Z ramienia KPN kandydowała (bezskutecznie) w wyborach kontraktowych w 1989 r. do Senatu (z okręgu kieleckim) i w 1991 r. (z okręgu tarnowskiego).
Odznaczona Krzyżem Oficerskim OOP i Krzyżem Wolności i Solidarności oraz odznaką „Dziękujemy za Wolność”.
Matka dwojga dzieci, syna – artysty malarza i córki – ratownika medycznego. Zgodnie ze swoją wolą pochowana w Lublanie w Słowenii.
Przypisy
Kategoria:Politycy Konfederacji Polski Niepodległej Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 2021 Kategoria:Ludzie związani z Krakowem Kategoria:Polscy psycholodzy Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie