Wrócił do lokalnego życia politycznego po wyborach w 1930. Został wówczas wybrany radnym powiatu, które to stanowisko piastował do wyborów w 1933. 23 marca 1934 powrócił na stanowisko szefa Târgu-Mureș, z listy liberalnej, jako przewodniczący rady miejskiej. Poświęcił się m.in. wspieraniu żywiołu rumuńskiego, budowaniu szkół, kościołów i domów kultury, pomocy wywłaszczonym Rumunom, a także reromanizacji nazwisk. Pozyskiwał w tym celu fundusze od darczyńców. Stwierdził, że „honorowym obowiązkiem, takich jak ja, dzisiejszych przywódców, jest zrobić wszystko, aby pomóc państwowym celom i naprawić niesprawiedliwości z przeszłości” w „akcji reromanizacji”. 10 października 1934 został wiceprezesem okręgowych władz Regionalnego Komitetu Transylwanii Rumuńskiej Ligi Antyrewizjonistycznej, której celem było hamowanie zapędów rewizjonistycznych narastających w Europie. W 1937 zakończył drugą kadencję szefa miasta Târgu-Mureș. Ukończono w tym czasie dwa kościoły, prawosławny i greckokatolicki, dokończono budowę lotniska cywilnego i nowego szpitala państwowego, wprowadzono metan do sieci miejskiej, utworzono Muzeum Archeologii i Etnografii oraz Bibliotekę Miejską i Galerię Sztuki. Porażką był ciągły brak rumuńskiego dziennika w mieście (węgierski wychodził).