Jak widać - wszystkie wymienione akwarele pochodziły z późnych lat jego dojrzałej twórczości, kiedy malarz dobiegał swego siedemdziesięciolecia. Był to zarazem dla niego okres renesansu, po załamaniu wojennym lat 1914–1918. Jak to bowiem określił Tadeusz Dobrowolski - "Poczucie dobrego malarstwa zachował artysta, pomimo pewnego spadku sił twórczych, bardzo długo, bo w tym jeszcze czasie (1924) wymalował wyjątkowo uroczy krajobraz pt. 'Ule' [...] Na kanwie głęboko odczutej ziemi polskiej snuł delikatną przędzę swych na wskroś osobistych wizji malarskich, o czym w r. 1910 pisał w sposób następujący: 'żyję - życiem uroku poezji, sztuki, czegoś, co jest poza nami, choć to coś widzimy. Bo przecież choć maluję z natury, to jednak nie powtarzam ściśle rzeczy widzianych' "Tadeusz Dobrowolski: Nowoczesne malarstwo polskie, t. 2, Wrocław-Kraków, 1960, wyd. "Ossolineum", ss. 272-273..
Proces powstawania omawianej akwareli - podobnie, jak dwu pozostałych, wyżej wymienionych, był zapewne zbliżony. Syn artysty, który był świadkiem towarzyszącym mu podczas jego plenerowych seansów w Woli Rafałowskiej charakteryzował ów proces następująco: "Pamiętam dobrze, jak malował grykę.