Helena Duninówna, także Helena Szpot-Duninówna (ur. 14 kwietnia 1888 w Warszawie, zm. 12 listopada 1971 w Łodzi) – pisarka książek dla dzieci oraz książek wspomnieniowo-eseistycznych, poetka, nauczycielka i działaczka oświatowa

Życiorys thumb|Grób Heleny Szpot-Dunin na Cmentarzu Powązkowskim. Duninówna urodziła się i spędziła młodość w Warszawie, gdzie mieszkała w lewym skrzydle Pałacu Błękitnego. W młodości pobierała prywatne lekcje u Ignacego Chrzanowskiego, uczyła się w prywatnej szkole żeńskiej Jadwigi Sikorskiej, a ponadto w szkole muzycznej, planując pracę w operze warszawskiej. Duninówna ukończyła studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, a także polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim.

I wojnę światową spędziła w Moskwie, gdzie przebywała w związku ze służbowym przeniesieniem swojego ojca. Tam poprzez swojego brata Mieczysława, poznała m.in. Witkacego, z którym jej brat miał się przyjaźnić. W Moskwie w 1916 wydała swoją pierwszą książkę dla dzieci pt. Lwica. Powróciwszy z Rosji podjęła pracę jako nauczycielka literatury w Warszawie na pensji Anny Jakubowskiej. Podczas II wojny światowej uczestniczyła w tajnym nauczaniu. W 1945 przyjechała do Łodzi, w której pozostała do śmierci.