Prowadziła szeroko zakrojone badania nad historią języka polskiego na Górnym Śląsku w okresie habsburskim (1526−1742) i pruskim (1742−1922): dawnym językiem urzędowym i mieszkańców Tarnowskich Gór, Mysłowic, Bytomia, Gliwic, Toszka, Sośnicowic, Katowic, Pszczyny, Bierunia, Brzegu; językiem Konstantego Damrota i Juliusza Rogera; wpływem Karola Miarki, Alojzego Ficka i Emila Szramka na regionalny język polski; zapożyczeniami czeskimi i niemieckimi w polskim języku urzędowym; językiem literackim do 1922; językiem piśmiennictwa popularnonaukowego w latach 1910−1922, jak również nad językiem w zachodniej Małopolsce (dawny język Będzina i Wilamowic).
Inspirowała naukowo wielu studentów i młodych badaczy. Została promotorem dwóch historycznojęzykowych rozpraw doktorskich o tematyce śląskoznawczej:
Urszula Burzywoda, Górnośląska polszczyzna urzędowa w okresie pruskim (1982), Mirosława Siuciak, Język śląskich utworów scenicznych z lat 1864−1922 (1996),
i wielu prac magisterskich obronionych na Wydziale Filologicznym UŚ.
Była autorką 94 publikacji naukowych, redagowała lub współredagowała 6 tomów zbiorowych. Napisała dwa skrypty uniwersyteckie (jeden wydany dwukrotnie).