Następnie powrócił do Polski, ale został ponownie wysłany do Niemiec, tym razem z ramienia władz komunistycznych miał został szefem Oddziału Polskiej Misji Repatriacyjnej w Lubece. Równocześnie został tajnym współpracownikiem Oddziału II Sztabu Generalnego LWP. W maju 1947 powrócił do Polski, w lipcu tegoż roku został przydzielony do dyspozycji szefa Oddziału II i równocześnie awansowany do stopnia podpułkownika (z pominięciem stopnia majora). Od października 1947 był członkiem Polskiej Partii Robotnicznej, w listopadzie 1947 otrzymał nominację na attaché wojskowego w Pradze. Wyjechał tam w grudniu tegoż roku. W lipcu 1948 został awansowany do stopnia pułkownika. Od listopada 1948 do listopada 1949 był attaché wojskowym w Paryżu. W styczniu 1950 został przeniesiony do dyspozycji szefa Departamentu Personalnego MON, a jeszcze w tym samym miesiącu został starszym referentem w Biurze Studiów Wojennych przy MON (początkowo był tam jedynym pracownikiem). Od sierpnia 1950 pozostawał bez przydziału, a z dniem 31 lipca 1951 został przeniesiony w stan spoczynku z uwagi na stan zdrowia. Utrzymywał się renty wojskowej, podjął też zatrudnienie w archiwum tygodnika „Świat”. 11 lutego 1952 został aresztowany pod zarzutem udziału w spisku wojskowym i szpiegostwa.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ignacy Bukowski (oficer) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.