Rolnictwo regeneracyjne, rolnictwo węglowe (ang. regenerative agriculture) – model produkcji rolnej, chroniący i odbudowujący grunty rolne i otaczające je ekosystemy.
Początki rolnictwa regeneracyjnego miały miejsce w połowie XX w., kiedy rolnicy (głównie w USA i Australii) zwrócili uwagę na postępujące jałowienie gleb i opracowali szereg zasad mających poprawić jej stan przy zachowaniu opłacalności produkcji rolnej. Z czasem dołączono do teorii rolnictwa regeneracyjnego aspekt klimatyczny, zwracając uwagę, że rolnictwo odpowiada za ⅓ światowego wykorzystania ziemi, a produkcja żywności wiąże się z emisją gazów cieplarnianych, która stanowi 15% całkowitej emisji związanej z działalnością człowieka.
Celem tego podejścia jest podnoszenie żywotności gleby, zwiększające jej potencjał do wychwytywania z atmosfery dwutlenku węgla i poprawiające ilość oraz jakość plonów, pozwalając zmniejszać ilość zużywanych nawozów i środków ochrony roślin. Całość zabiegów rolnictwa regeneracyjnego redukuje negatywny wpływ rolnictwa na środowisko lub może mieć nawet pozytywny wpływ na środowisko za sprawą odbudowy gruntów rolnych i otaczających je ekosystemów, a także zwiększenia składowania węgla w glebie i zmniejszenia jego emisji.