Giovanni Tebaldini (ur. 7 września 1864 w Brescii, zm. 11 maja 1952 w San Benedetto del Tronto) – włoski muzykolog, dyrygent i pedagog.

Życiorys W latach 1883–1885 studiował w konserwatorium w Mediolanie u Amilcare Ponchiellego. W 1888 roku studiował w szkole muzyki kościelnej Franza Xavera Haberla w Ratyzbonie. Od 1889 do 1893 roku działał jako dyrygent w Schola Cantorum przy bazylice św. Marka w Wenecji. Pełnił funkcję kapelmistrza w bazylice św. Antoniego w Padwie (1894–1897) i sanktuarium Santa Casa w Loreto (1902–1924). Od 1897 do 1902 roku był dyrektorem konserwatorium w Padwie. W latach 1925–1930 wykładał w Conservatorio di San Pietro a Majella w Neapolu. Od 1931 roku pełnił funkcję dyrygenta Ateneo Musicale w Genui.

Był autorem książek i artykułów poświęconych muzyce XVI i XVII wieku, w 1892 roku założył czasopismo „La scuola veneta di musica sacra”. Należał do grona propagatorów reformy muzyki kościelnej związanych z ruchem cecyliańskim, wywarł wpływ na odrodzenie się włoskiej muzyki na przełomie XIX i XX wieku, jego działalność przyczyniła się do wydania przez papieża Piusa X motu proprio Tra le sollecitudini.