Na przełomie kwietnia i maja 1944 przydzielony jako komendant Okręgu Polesie AK. Od czerwca jako „Leśny” dowódca 30 Dywizji Piechoty AK, formowanej z oddziałów partyzanckich Okręgu Polesie AK. Żołnierze 30 Dywizji Piechoty AK uczestniczyli w wielu walkach z Niemcami, Opanowali w całości Lasy Nurzeckie. Gdy pułk żołnierzy radzieckich obsadził w nich drogę Wysokie Litewskie–Drohiczyn, żołnierze AK osłaniali ich pozycje. Nawiązano kontakt taktyczny z oddziałami radzieckimi.
19 sierpnia 1944 dowodzone przez niego oddziały zostały rozbrojone przez Sowietów. Udało mu się jednak uniknąć internowania przez NKWD.
Lata powojenne 11 grudnia 1944 został aresztowany przez funkcjonariuszy MBP za przynależność do AK. 23 kwietnia 1945 wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego Warszawa–Praga skazany na 10 lat więzienia.
28 lipca 1945 w rejonie stacji kolejowej Bąkowiec został uwolniony z transportu do więzienia we Wronkach, przez żołnierzy Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj, z oddziału por. Zygmunta Kęski ps. Świt. Ukrywał się przez kilka tygodni w Otwocku, następnie po konsultacjach z płk. Janem Mazurkiewiczem ujawnił przed Komisją Likwidacyjną AK w Warszawie.