Pierwszym angielskim królem, którego językiem ojczystym była angielszczyzna był Henryk IV Lancaster.
Anglo-normandzki był używany w handlu i relacjach z kontynentem, Irlandią i resztą Wysp Brytyjskich.
Oficjalne dokumenty w Królestwie Angielskim były początkowo pisane po łacinie, następnie od XII wieku również w języku anglo-normandzkim, później tylko po anglo-normandzku i dopiero w XIV wieku zaczęto je spisywać po angielsku.
Z czasem różnice między anglo-normandzkim a właściwym francuskim zaczęły się zacierać. Znaczenie języka francuskiego w Anglii również stopniowo spadało, jednak pozostawał on w użyciu w angielskim sądownictwie przez długi czas. Pierwsze prace prawne napisane w języku angielskim zostały zredagowane w XVI wieku. Angielszczyzna stała się obowiązkowa w trybunałach dopiero w 1731 roku, mimo to nawet dzisiaj niektóre staromodne francuskie zwroty są używane w tekstach ustaw, a dewizą monarchów brytyjskich pozostaje francuskie lub anglo-normandzkie zawołanie mające pochodzić od Ryszarda Lwie Serce.
Anglo-normandzki był też językiem kultury, używanym w angielskiej literaturze (), pisano w nim teksty kronikarskie, eposy rycerskie, teatralne, dydaktyczne, religijne.