Znów uwodzi Christine swym głosem i muzyką. Kończąc arię wychodzi z roli wyznając Christine miłość. Ta obudzona nagle z zauroczenia, zdejmuje Upiorowi maskę z twarzy. Zdemaskowany Upiór wywołuje zamieszanie odcinając kryształowy żyrandol wiszący pod sufitem. Ten spada i powoduje pożar. Widzowie uciekają, a upiór korzysta z okazji i porywa Christine do podziemi (Down Once More). W pogoń za nimi udaje się Raoul, lecz zostaje złapany w pułapkę. Upiór daje Christine wybór: może uratować Raoula, musi jednak ofiarować swoją miłość Upiorowi i pozostać z nim na zawsze. W przeciwnym razie Raoul zginie. Christine zostaje postawiona przed strasznym wyborem między dwoma mężczyznami, których, każdego na inny sposób, kocha. Okazuje to uczucie (przemieszane ze współczuciem) Upiorowi całując jego oszpeconą twarz. Ten przeżywa wstrząs moralny, jego wściekłość i żądza mordu mija. Uwalnia Raoula i Christine, każe im uciec na górę i prosi, by nie wyjawili nigdy jego sekretu. Po ich odejściu rozbija wszystkie lustra i ucieka przez tajne przejście za jednym z nich. Do komnaty wbiega Meg Giry (córka Mme Giry) jako forpoczta pogoni. Na pustym fotelu znajduje porzuconą maskę Upiora. Epilog. Akcja przenosi się ponownie do roku 1919, owdowiały już Raoul zanosi kupioną na aukcji pozytywkę na grób swej żony Christine.