Konserwatyści krakowscy – zbiorcze określenie zachowawczego stronnictwa politycznego, czynnego w życiu politycznym Galicji, Austro-Węgier i niepodległej Polski począwszy od około 1848 do 1939; organem prasowym stronnictwa był wydawany w Krakowie dziennik „Czas”.

Na obóz polityczny konserwatystów krakowskich składało się kilka pokoleń myślicieli i czynnych polityków (i nie należy ich utożsamiać jedynie ze stańczykami).

Początki – między rządem a rewolucjonistami thumb|left|250px|Antoni Zygmunt Helcel, główny myśliciel pierwszego pokolenia krakowskich konserwatystów thumb|250px|Paweł Popiel, pierwszy redaktor naczelny „Czasu” Pierwszych przykładów aktywności działaczy stronnictwa konserwatywnego w Krakowie można doszukiwać się w Memoriale do Trzech Dworów z 1832 r., którego autorami byli Paweł Popiel, Antoni Zygmunt Helcel i Konstanty Świdziński. Stawali wówczas w obronie autonomii krakowskiego Uniwersytetu i bronili wpływu religii na życie publiczne, krytyce poddawali zarówno polityczny liberalizm, jak i monarszy absolutyzm.

W kolejnych latach szczególny wpływ na kształtowanie się środowiska i jego programu wywarli Helcel, który w l.