Na tym tle oraz w związku z rozczarowaniem wypadkami lat 1846–1848 rozeszły się drogi stronnictwa krakowskiego i Wielopolskiego, który przyjął postawę prorosyjską.
Odrzucając dążenia rewolucyjne i powstańcze, a jednocześnie broniąc idei restytucji państwa polskiego, nie potrafiło „grono krakowskie” sformułować pozytywnego programu, ograniczając się do postulatów legalnej działalności na rzecz niepodległości. W efekcie z czasem zaczęto skłaniać się do ugody z rządem w Wiedniu, choć oficjalnie nigdy się za nią nie opowiedziało. Począwszy od lat 50. XIX w. stopniowo rezygnowano z aktywności politycznej, a tzw. kwestia polska ustępowała w „Czasie” rozważaniom filozoficznym, społecznym i kulturowym. Krytykowano zachodni liberalizm i rodzący się socjalizm. Konserwatyści krakowscy krytycznie patrzyli również na industrializację i towarzyszące jej zjawiska, widząc w nich proces przyczyniający się do rozpadu tradycyjnych więzi społecznych i podważenia chrześcijańskich zasad moralnych. Podsumowując, „przekonanie o słuszności kilku zasad moralnych i dogmatów filozoficznych zastąpiło poszukiwania twórczego rozwiązania pytań owego czasu”.