„Lata 1992–2002 to niekoniecznie porywająca nowość dla stałych fanów, składająca się w zasadzie z tych wielkich, najważniejszych momentów” – stwierdził Ian Mathers z magazynu PopMatters dodając: „O ile jako fan nie miałeś jeszcze 'Dirty' (tylko wczesny instrumentalny miks monumentalnego 'Dirty Epic', który oczywiście też tu się znalazł), czy kilku singli jak 'Bigmouth', 'Spikee' i '8 Ball', to prawdopodobnie miałeś wszystko na tych dwóch płytach, i to w takiej samej formie. A dla nowicjuszy, no cóż, były wszystkie najważniejsze momenty, choć te dwa zapchane po brzegi dyski zmieściły tylko 16 utworów. To był Underworld w najlepszym wydaniu” – ocenił recenzent dając wydawnictwu 8 punktów.

Złożona z 25 utworów Antologia stała się dla Jessa Harvella z magazynu Pitchfork okazją do refleksji na temat roli zespołu w przejściu od synth-popu z końca lat 80. do acid-house’u, techno, trance’u i progressive house’u i jego dokonań, których symbolem stały się takie utwory jak „Born Slippy .NUXX” czy „Dark & Long (Dark Train)”. „Underworld wyspecjalizował się w tego rodzaju muzyce tanecznej, która czuła się ograniczona w małej przestrzeni klubowej, na płytach z wystarczającą przestrzenią i głębią.