Już za rządów Konrada III (1233–1241) w Kościele zachodniopomorskim widoczne było dążenie do wzmocnienia własnej pozycji wobec władzy książęcej, a tendencja ta wyraźnie nasiliła się w czasach działalności Hermanna von Gleichena (1251–1289), który zdołał poszerzyć stan posiadania diecezji. W rezultacie jeszcze w XIII wieku ukształtowało się dominium biskupów kamieńskich, określane mianem dominium koszalińsko-kołobrzeskiego.
W zarządzaniu diecezją biskupów kamieńskich wspierały trzy zasadnicze grupy urzędników: archidiakoni, oficjałowie generalni oraz wikariusze generalni do spraw duchownych (in spiritualibus). Istotną rolę pełnili także biskupi pomocniczy, których w średniowieczu odnotowano osiemnastu.
Dla rozstrzygania kluczowych kwestii kościelnych zwoływano synody diecezjalne. Źródła wymieniają dziewięć takich zgromadzeń odbytych na terenie diecezji kamieńskiej, a ponadto trzy przypadki udziału jej ordynariuszy w synodach prowincjonalnych poza własnym obszarem jurysdykcji.