obiekt był wykorzystywany na magazyn prochu strzelniczego dla bańskoszczawnickich kopalń. Następnie aż do początków II wojny światowej służył jako strażnica pożarowa i wieża sygnalizacyjna, z której odpowiednim trąbieniem oznajmowano każdy kwadrans i każdą pełną godzinę, a o godzinie szóstej rano bębnieniem ogłaszano pobudkę. W latach 60. XX w. przeszedł gruntowną renowację.
Architektura Zamek murowany z kamienia, otynkowany. Centralnym elementem obiektu jest masywna, czworoboczna, pięciokondygnacyjna wieża, do której narożników przylegają cztery niższe, okrągłe baszty alkierzowe, sięgające trzeciej kondygnacji. Centralna wieża nakryta jest dachem namiotowym, zakończonym ażurową wieżyczką zwieńczoną cebulastą banią. Cztery baszty nakryte są niepełnymi dachami stożkowymi. Wszystkie dachy kryte są gontem. Zarówno blok centralny jak i baszty zostały wyposażone w liczne strzelnice przystosowane do broni palnej, w tym artylerii. Również na tarasie wokół zamku rozmieszczone były 24 działa, które zostały stąd zabrane w rewolucyjnym roku 1848. Zamek został pierwotnie włączony w skład miejskich murów obronnych, które biegły od niego w stronę Bramy Piargskiej oraz w stronę Kammerhofu. Obecnie mury te nie istnieją.