Jako kasztelan po raz pierwszy zasiadł w Radzie Pruskiej na sejmiku generalnym 1603.
Na sejmie 1605 wygłosił wotum, w którym popierał wprawdzie wyprawy Zygmunta III do Szwecji, ale zarazem usilnie radził królowi ufortyfikować nadmorskie miasta pruskie i wystawić silną flotę. Następnie przewodniczył deputacji złożonej z 3 posłów Prus Królewskich oraz reprezentantów Gdańska, Torunia i Elbląga, wybranej 11 lutego 1605, która udała się do kanclerza Jana Zamoyskiego, by prosić go o wstawiennictwo u tronu w sprawie zachowania przywilejów pruskich przy rozdawnictwie starostw i wakansów. W grudniu 1605, podczas ślubu i wesela Zygmunta III z Konstancją, Konarski występował jako protektor i opiekun miast pruskich. On też udzielił 13 grudnia 1605 przychylnej odpowiedzi burmistrzowi Torunia, Jakubowi Koye, w sprawie popierania interesów miast pruskich u króla. Konarski został również ochmistrzem dworu królowej Konstancji.
Podczas sejmu 1606 wypowiadał się za nadaniem lenna pruskiego elektorowi Joachimowi Fryderykowi, uważając, że pomoc Brandenburgii jest niezbędna dla planowanej wyprawy królewskiej do Szwecji. Za udział w tajnej radzie senatu 13 kwietnia 1606 był atakowany w publicystyce rokoszowej.