W 1760 ruiny zamku zostały zakupione przez 3. hrabiego Bute, Johna Stuarta. W 1850 George Thomas Clark zbadał ruiny warowni, napisał na jej temat pracę naukową i doradził, by poddać budynek konserwacji. W 1871 ruiny oczyszczono z obrastających je roślin na zlecenie Johna Crichtona-Stuarta. W 1875 rozpoczęto odbudowę zamku na podstawie planów Williama Burgesa. Większość prac zewnętrznych ukończono w 1879. Po śmierci Burgesa w 1881 kierownictwo nad budową przejął jego szwagier, Richard Pullan, który z kolei zlecił kierowanie pracami Williamowi Frame'owi. W 1891 ukończono pracę we wnętrzach. W tym samym roku usunięto oratorium na jednej z baszt. Po śmierci hrabiego w 1900 zamek przeszedł w ręce jego żony i córki. Od 1873 obszar o powierzchni 3 akrów okalający rezydencję służył jako winnica. Produkcję wina zatrzymano w 1914 z powodu problemów z dostawami cukru, a w 1920 winorośle wycięto.
W 1950 rodzina przekazała zamek Ministerstwu Prac Publicznych. Resort oddał znajdujące się w warowni obrazy rodziny Cochów do National Museum Cardiff. Od 1984 obiekt jest administrowany przez walijską agendę rządową, Cadw.
Architektura Zamek reprezentuje styl neogotycki.